alors je viens de retourner
το Παρίσι σε 5 μέρες κατάφερε με θράσος να νικήσει στα σημεία το Βερολίνο
..και ναι δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ καθώς το αγαπημένο Βερολίνο ήταν και είναι πολλά
το παιχνίδι όμως πήγε στα πέναλτι και το Παρίσι κέρδισε.
 
Αν ήταν γυναίκα θα την έλεγες σίγουρα άτιμη, ύπουλη, καταφερτζού ή ακόμα καλύτερα..
μια “τσουράπω” με τρόπους και σαβουαρ βιβρ
.. μα πάνω απ’ όλα σαγηνευτική, τόσο που πεισμώνεις στη προσπάθεια να την ανακαλύψεις.
 
Δεύτερη φορά στη πρωτεύουσα των Γάλλων έχοντας δει τα βασικά τουριστικοειδή (και με ντουζίνες πτυχία γαλλικών στη πλάτη βεβαίως:  “ιτσι-κιτσι-γιαγια-τατα-βουλεβου-κουσέ-αβεκ-μουά”),
είχα την ευκαιρία να ζήσω σαν ντόπιος.. να τριγυρίσω στενά, να χαζέψω τέχνες (“τέχνη κάνουν οι ανθρώποι”), να φάω οτιδήποτε μου κινήσει την περιέργεια, να μπω σε μαγαζιά και μέρη που είναι απίθανο να ξεφυτρώσουν ποτέ σε Ελληνικό έδαφος και να πιω καφέδες στις πιο όμορφες τρύπες ….χωρίς ενοχλητικούς Γιαπωνέζους κι Αμερικάνους.
 
Είχα τη χαρά να αφεθώ στους αληθινούς ρυθμούς μιας πόλης που ντύνεται στα γιορτινά εν’ όψει Χριστουγέννων τη στιγμή που εσύ χαζεύεις τα συντριβάνια να παγώνουν καθώς βολτάρεις με -6°C.
Κοιμήθηκα ελάχιστα και σκάναρα όσα περισσότερα μπορούσα
 

 
Όταν τελειώνει καθετι όμορφο μελαγχολείς
αυτή τη φορά όμως το παράκανα και ξέρω το γιατί
 
φταίνε τα λημέρια που συνάντησα τυχαία και οι καθοδηγήσεις μιας frelon frivole,
φταίνε οι αμέτρητες φωτογραφίες (που μέσα στις γιορτές πρέπει να ξεσκαρτάρω),
είναι οι γεύσεις που -αν και ιδιότροπος- δοκίμασα (και κατόπιν χλαπάκιασα)
μα πάνω απ’ όλα είναι ο αέρας της πόλης..
μιας πόλης που ίσως αντικατοπτρίζει την Ευρώπη περισσότερο από κάθε άλλη πόλη.
ναι αυτό είναι, ο αέρας της.
όσο οι αναμνήσεις είναι ακόμα νωπές δε μου βγαίνουν περαιτέρω περιγραφές
 
Οι μελώ ιστορίες κόβονται απότομα με την επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα / καθημερινότητα.
Κάπου εδώ φανερώνω πως ξοδεύτηκαν σχεδόν όλα όσα έβγαλα από την καλοκαιρινή μου δουλεια και.. μεταξύ μας, χαλάλι. πρώτα Ελσίνκι και τώρα Παρίσι
Χαίρομαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. το είχα όνειρο να ταξιδέψω με δικά μου λεφτά
Χαίρομαι που η συντροφιά στο τελευταίο ταξίδι με κάνει ακόμα να χαμογελώ
Χαίρομαι που κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το ποστ γιατί φλυάρησα
 
κάποια στιγμή ίσως ακολουθήσουν φωτογραφίες, μέχρι τότεςςς, καλές γιορτές αναγνώστη:)
 

/// your I.P address seems familiar ///