Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη ριμάδα την τύχη. Ποτέ δεν μου έκλεινε το μάτι παρ’όλο που τη γλυκοκοίταζα μπας και γευτώ την εύνοια της. Φυσικό επακόλουθο είναι να μην παίζω προπό, τζόκερ και τα συναφή και φυσικά να μη συμμετέχω στις λαμπρές κληρώσεις για πλούσια δώρα που ακούς καθημερινά.
Καιρός ήταν να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του..
 
Μεταφερόμαστε πίσω 2 βδομάδες. Ο dimhap ξυπνά κατσουφιασμένος -μόλις είχε ακυρώθεί ένα επερχόμενο ταξίδι στη Βαρκελώνη(ακόμα το κλαίω)- και φτιάχνει καφέ. Με τον γαλλικό στο χέρι ξεκινάει το πρωινό σερφάρισμα και επισκέπτεται τα γνώριμα λημέρια του avopolis.
 
τα μάτια άνοιξαν μονομιάς και η οθόνη του υπολογιστή σαν να χαμογέλασε. Το έγραφε ξεκάθαρα..
ο Siver Hoyem, o τραγουδιστής των madrugada επισκέπτεται τη χώρα μας για ένα acoustic project αφιερωμένο στην προσωπική του δισκογραφία και στους ίδιους τους madrugada, δίνοντας 2 unplugged συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη..
 
“Η είσοδος στα μοναδικά αυτά show γίνεται μόνο με προσκλήσεις που κερδίζετε μέσω κλήρωσης τηλεφωνώντας στο..”
Το χαμόγελο μου συνδυάστηκε με τα ουκ ολίγα περιποιημένα καντήλια-σιχτίρια που εξφενδωνιστηκαν στον αέρα..
Ηταν κάτι που δεν ήθελα να το χάσω. όχι λόγω μιας χαζοκλήρωσης..
έτσι λοιπόν τηλεφώνησα
 
και για να μην τα πολυλογώ
κυρίες και κύριοι, επιτέλους..
η τύχη και γω φαίνεται να τα βρήκαμε:)..
 

 
το ρόδι έσπασε,
με διπλή πρόσκληση στο χέρι και με πολύ διάθεση μεταφερόμαστε στη 1 μαρτίου..
εδώ ξεκινά η περιπλάνηση κι άλλο ένα μουσικό ρεπορτάζ..
 
λίγα λόγια για το συγκρότημα:
Madrugada. ισπανική λέξη που γεμίζει το στόμα σου
είναι η λέξη που από το 1998 και μετά επιλέχθηκε να εκπροσωπεί το -δημοφιλές στην Ελλάδα- νορβηγικό συγκρότημα και στα ισπανικά σημαίνει “χαραυγή”..η ώρα εκείνη που ο ουρανός παίρνει μια βαθιά μπλε απόχρωση, λίγο πριν φανερωθεί το πρώτο φως της ημέρας.
Τα σκανδιναβικά τραγούδια μιλούν συνήθως για σκοτεινές, στενάχωρες ιστορίες κεντημένες σε ένα πέπλο μυστηρίου.Στα χνάρια αυτής της παράδοσης πορεύεται και το συγκρότημα που για άλλη μια φορά επισκεπτόταν τη χώρα μας.
με πιο επιστημονική προσέγγιση μπορεί κανείς να πει ότι..
Οι madrugada με τον Sivert Hoyem, μελοποιούν μελαγχολίες παντρεύοντας αρκετά στιλ μουσικής.( τι λες ρε παιδί μου..) Η ξεχωριστή χροιά του frontman τους μαγειρεύεται με ροκ στοιχεία του 60, με την ψυχεδέλική σκοτεινή μουσική των 80′s, με blues ρυθμούς και country/folk κύμματα βγάζοντας ένα αποτέλεσμα που είναι ικανό να σε καθηλώσει..
 
αυτά είναι σάλτσες, καιρός να πάω στο κυρίως πιάτο..
 
η συναυλία:
Πήγαμε στο principal με την ταρίφα του ταξί να γράφει 10€ ..γλέντια ο ταξιτζής.. θα μας προτιμά.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 20:30 και μετά από μια ώρα εμφανίστηκε ο Sivert.. το ωραίο της υπόθεσης ήταν ότι επρόκειτο για κλειστή συναυλία με λίγο κόσμο.. είχαν τυπωθεί όλο κι όλο λίγες διπλές προσκλήσεις με αποτέλεσμα στο συναυλιακό χώρο να μαστε κοντά στα 300 άτομα, ο Hoyem και η κιθάρα του.
 
Απογυμνωμένος από την συνοδεία των υπολοίπων 3 μελών των madrugada, ο ψηλός ,φαλακρός και κομψός στην ενδυμασία Hoyem [ε ρε χαρακτηρισμούς που κάνω για το παλικάρι] όντας ευδιάθετος και χαμογελαστός έμοιαζε να παίζει την κιθάρα του σαν να μας ήξερε, σαν να ήμασταν όλοι μια μικρή παρέα. Με έντονη διάθεση για αυτοσαρκασμό και διάλογο με το κοινό, έσπασε τον πάγο και συνεπήρε το πλήθος παίζοντας για περίπου 1μιση ώρα(≈80min)
 
Έπαιξε τραγούδια από τους 2 προσωπικούς του δίσκους αλλά και επιτυχίες από τους προηγούμενους των madrugada, με ιδιαίτερη έμφαση στο τελευταίο τους album που κυκλοφόρησε πριν περίπου ένα μήνα. Στο άκουσμα των “What’s on her mind”, “Look away Lucifer” και φυσικά του πανέμορφου “Honey Bee“(μου’χει κολλήσει.είπε είναι το αγαπημένο του από το album) – ( τραγούδια από τον τελευταίο τους album)-μπορούσες εύκολα να διακρίνεις τα limit up στο ενθουσιασμό και χειροκρότημα του κοινού.
Το γλυκό έδεσε με επιτυχίες από το “Industrial Silence”.
 
Όσο περνούσε η ώρα το κλίμα γινόταν πιο οικείο. Πριν από κάθε τραγούδι πετούσε μικρές στορίες για εισαγωγή ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που έκανε “giamaa” (γεια μας) με το κοινό κατεβάζοντας γουλιές μπύρα.
Το tracklist έκλεισε με ένα όμορφο encore.. ξεκίνησε με μπλέ φωτισμό και τον Sivert να τραγουδά το Strange Colour Blue και έκλεισε, ταξιδεύοντας μας με το majesty..ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια συνδεδεμένο με αναμνήσεις όπου δεν χωράνε σχόλια
 

 
όλη η γοητεία είναι η φωνή..
Η ξεχωριστή μπάσα χροιά του Sivert Hoyem ..που από τη μία σου θυμίζει Nick Cave κι από την άλλη σε ταξιδέυει τόσο ευκολα βγάζοντας έντονο συναίσθημα.
Είναι η αιτία για την οποία ήθελα πολύ να πάω..
είναι ο λόγος για τον οποίον μπορείς εύκολα να αγαπήσεις τραγούδια τους.
 
Μπορεί το κλίμα να ήταν φιλικό και ο Sivert να αστειευόταν κατά καιρούς χωρίς να κάνει soundchecking, αδιαμφισβήτητα όμως απέδειξε πως είναι μεγάλος performer. Ο ήχος των υπολοίπων madrugada δεν μου έλειψε στιγμή καθώς η φωνή του και μόνο μπορούσε να σε καθηλώσει.Ήταν το παν βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις μελωδίες της κιθάρας του.
 
Αυτό ήταν.. είπε ένα ζεστό, ειλικρινές ευχαριστώ και την έκανε, μετά από ώρα πετύχαινες τον εαυτό σου να σιγοψιθυρίζει τα τραγούδια του
καπούτ λοιπον,
 
Μετά από όλα αυτά σαν να καθάρισε το μυαλό μου:)
κάθισα και σκέφτηκα..
“ω ρε γαμώτο, θα πάρουμε τώρα ταξί και θα μας φάει ο π$%^ης ο ταρίφας ένα 15€ στο χάλαρο μέχρι το κέντρο..”
έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη, το παίξαμε τουρίστες, χωθήκαμε σε ένα πούλμαν που έφευγε για κέντρο και τη βγαλαμε στο τζαμπέ αμαλάχει:) [τι τα λέω αυτά και ρεζιλεύομαι]
 
• πριν 5-6 μήνες ο κιθαρίστας των madrugada βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του. Περίμενα ο Hoyem να πεί κάτι,, ή να αφιερώσει κάποιο τραγούδι αλλά τελικώς δεν ειπώθηκε τίποτα

• αν δεν έχεις ακουστά τους madrugada και σου κίνησαν την περιέργια δοκίμασε το Industrial Silence(το καλύτερο τους album) αλλά και το Madrugada(ο τελευταίος τους, πολύ όμορφος δίσκος)

• majesty, honey-bee, what’s on your mind

• μες στη βδομάδα θα ανεβάσω βιντεo στο youtube όταν βρω χρόνο
 
τις καλημέρες μου
 

• update:i’ve uploaded some videos: honey bee, majesty

/// your I.P address seems familiar ///