γειά σου αναγνώστη, το blog γέμισε αράχνες αλλά δε παύω να το αγαπώ
ξεσκονίζω λοιπόν ένα draft που έγραψα πριν 10-15 μέρες ώστε να σερβίρω κάτι που χρωστούσα..
 

“…Στο κόκκινο φανάρι προσπαθώ να κρύψω το χασμουρητό και η συμφωνία από κόρνες καλά κρατεί.
Μια μεσήλικη κυρία παρκάρει με νάζι το τεθωρακισμένο της hummer καταφέρνοντας επιδέξια να κλείσει μόνο το ένα ρεύμα κυκλοφορίας.ολόκληρο.
Οι μικρές λεπτομέρειες που -όπως λένε- κάνουν τη διαφορά, φρόντισαν από το πρωί να δηλώσουν το παρόν.
Το προηγούμενο βράδυ είχα μόλις επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη.”

 
Αυτά είναι λες. Να γυρίζεις από Βερολίνο, εκεί που δεν άκουσες ούτε μια κόρνα, εκεί που τα πεζοδρόμια είναι σαν ολόκληρη τη Μητροπόλεως και οι άνθρωποι δε βρίζονται στο δρόμο,
να βλέπεις κτίρια και να σου πέφτει το σαγόνι,,
να έχεις πάρει τελοσπάντων μια γερή γεύση από μια ανθρώπινη πόλη με πραγματικό (πολυ)πολιτισμό και τώρα να γυρίζεις όπως λένε “back home” συνειδητοποιώντας ίσως πόσο back είναι αυτό το home.
Μελαγχόλησα λίγο, όπως μελαγχολείς στο τέλος κάθε όμορφης εμπειρίας. χου κερς
 
Σκέφτομαι και γράφω: Επίσκεψη για 3η φορά στην πόλη που για σύμβολο της έχει μια αρκούδα κι έχει κλέψει την καρδιά μου (η πόλη δηλαδή, με την αρκούδα στραβώσαμε).
 

την πιο κιτς αρκούδα πήγα κι αγκάλιασα..
 
όπως λένε και οι flight of the conchords, conditions were perfect.
Ταξίδι 3 -μόνο- ημερών με την ευκαιρία να αντικρίσω πρόσωπα που κερδίζουν bonus points, να περιηγηθώ σε άλλα απόκρυφα μέρη ( πέρα από τα εμπορικά/τουριστικά μονοπάτια που είχα ξανασυναντήσει ) και η κύρια αιτία? να δω live ένα συγκρότημα με το οποίο μεγάλωσα κι είχα άχτι να το δω ζωντανά από μικρός.
ο λόγος για τους U2.
Το νταβαντούρι θα γίνει στο Βερολίνο. μια πόλη σε κερδίζει. Θέλεις να ξαναπας άσχετα αν μόλις γύρισες
 
< παρένθεση>
u2 huh? ναι u2.
Παρά τη φθορά τους, παρά την υπερ-δημοσιότητα του αντιπαθέστατου Bono (ως celebrity και πανταχού παρόντα “σωτήρα”), παρά την από σαράντα κύματα τεθλασμένη ποιότητα της καριέρας τους, παρά τον βαρύ ανταγωνισμό, δηλώνω ένθερμος οπαδός από μικρό παιδί.
Ναι στην πορεία μεγάλωσε η ποικιλία των ήχων στο walkman/mp3 και ναι αγάπησα κι άλλα λημέρια. electronica, jazz.. Ωστόσο μέχρι σήμερα όταν ακούω κόσμο να αμφισβητεί την αξία τους, ίσως επιλέγω να κάνω τα στραβά μάτια.
Όχι γιατί τυχαίνει να δένομαι συναισθηματικά με αυτό το συγκρότημα (βλέπε εφηβεία, βλέπε τα κουδουνίσματα της κιθάρας του edge και εσύ με κλειστά μάτια, βλέπε ..ιστορίες, b-sides, bootlegs, ένα ελληνικό fan club, ένα lady with the spinning head, ένα streets) αλλά γιατί -όσο υποκειμενικός κι αν ακούγομαι- βλέπω ότι η μπάντα εξακολουθεί να προσφέρει ήχους.
Ένα οπλοστάσιο ιδεών και μηχανισμών από μια ομάδα μεσήλικων που όσα χούγια κιαν έχει, αντέχει.
Αντέχει, καθώς σημειώνει εντυπωσιακή επιτυχία στη σημαντικότερη δοκιμασία κάθε μπάντας. στο Live επί σκηνής.
< / παρένθεση>
 
μετά την εμπειρία μου λοιπόν, θαρρώ πως το live είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για τους 4 Ιρλανδούς.
30 χρόνια στο κουρμπέτι είναι αρκετά ώστε να ξέρεις καλά το κάθε κουμπί και του πιο δύσκολου ακροατηρίου.
Το live για τους u2 γίνεται το καλύτερο τους παιχνίδι κερδίζοντας και τον πιο αδιάφορο μουσικόφιλο που πέρασε από το στάδιο.
Με θράσος συνθλίβουν τον ανταγωνισμό παρέχοντας το πιο άρτιο οπτικοακουστικό θέαμα στο είδος τους.
(πως το είπα αυτό..έχω τόσο μεστό λόγο ώρες ώρες)
ένα live με ασύλληπτη παραγωγή και ποιότητα ήχου.
μια τεράστια σκηνή που προκαλεί δέος σε ένα κοινό 90 χιλιάδων ανθρώπων με περίσσιο ενθουσιασμό
μια όμορφη παρέα με πολλά χαμόγελα
μια εμπειρία τόσο όμορφη, τόσο έντονη που δε ξεχνιέται
Δε ξεχνιέται :)
 
————————————————————————————————————————————–
 
Θεωρητικά στο Βερολίνο έπρεπε να κάνω εξάσκηση των 6μηνων μαθημάτων που έκανα στα Γερμανικά.
μάταια όμως..
βι γκετ ες ντιαρ?
ριχά είναι μπίτε
βαρούμ?
ιχ βαίς νιχτ μαίνε λιμπε
ιχ λιμπε ντιχ φροιλάιν
αχ ζο
και ξανά ιχ λίμπε ντιχ μελαχρινάκι κλπ
 
αεροπορικά αλέ-ρετούρ: 140 €
διαμονή 3κλινο, 3 νύχτες : 300 €
κούραση από το αεροδρόμιο Schonefeld μέχρι το ξενοδοχείο : ανεκτίμητη
σημείωση: ας υποθέσουμε ότι κανείς δεν έχασε την τσάντα του
 
Μια παρέα μπαίνει στο μετρό και από το ξενοδοχείο κατευθύνεται προς το στάδιο της Χέρτα(ς?) Βερολίνου χρησιμοποιώντας κατά σατανική σύμπτωση την U2 line.
 

 
το Olympia Stadium είναι το μέρος όπου ο Χιτλερ έκανε το σουξέ με τους ολυμπιακούς αγώνες.
οι πόρτες για τη συναυλία θα ανοίξουν στις 6 μα η παρέα περιμένει από τις 12 έξω από τα κάγκελα του σταδίου μαζί με άλλους τρελούς κι αρρωστημένους.
Ο χρόνος θα κυλήσει γρήγορα με τους κλασσικούς Έλληναράδες να νιώθουν σαν στο σπίτι τους. Η χορωδία μας καταπιάνεται με μελωδίες των Νότη Σφακιανάκη και Νίκο Βέρτη (εγώ όπως είναι αυτονόητο άλλωστε δεν τραγούδησα στιγμή) ενώ παράλληλα το γλυκό έδεσε με τη συμπλήρωση cosmopolitan quiz με τίτλους όπως “πόσο πιστή είσαι”.
Αποδείχτηκε ότι δεν είσαι πολύ πιστή ενώ ο μουντός καιρός έσπαγε και ένας ήλιος με δόντια έκανε την εμφάνιση του.
Ας θεωρήσουμε ότι είναι ασήμαντη πληροφορία το γεγονός ότι φορούσα ένα αδιάβροχο (ο Θεός να το κάνει) σαν γιγάντιο προφυλακτικό.
 

 
Οι πόρτες άνοιξαν και δεν έγινε καθόλου πανζουρλισμός. Γερμανία είσαι φίλε μου.. alles in ordnung
Τελείως πολιτισμένα πάτησα πάνω σε 2 μαντράχαλους τη στιγμή που ένας Ιταλός έσπαγε το αριστερό μου χέρι και ένας λεπτός Γερμαναράς 170κιλών προσπαθούσε να με παραμερίσει με αποτυχημένα κεφαλοκλειδώματα.
Με περίσσια άνεση μιας και είμαι υπερβολικά γυμνασμένος και με λαβές που θα ζήλευε και ο πιο ξακουστός σουντόκα γλίστρησα σαν αίλουρος και ξέφυγα από το μπούγιο.
Μετά από 10 λεπτά μανιώδους τρεξίματος βρισκόμασταν στα 10 μετά από τη σκηνή..
Θα χρειαστεί να περιμένουμε άλλες 2μιση ώρες μέχρι να εμφανιστούν οι u2 στη σκηνή μετά την προθέρμανση των χλιαρών snow patrol
και κάπου εδώ ας μπούμε στο ψητό : )
 
Από τα ηχεία της φαντασμαγορικής εγκατάστασης ακούγεται το Space Oddity του David Bowie. αγαπημένο τραγούδι που δεν είχαμε πάρει πρέφα ότι κάνει opening… ποιος θα το έλεγε ότι θα άκουγες Bowie εκεί. Κι όμως ήταν το σωστό τραγούδι για το spaceship concept. 5-6 φάτσες ανταλλάσσουν βλέμματα.
μια κοκκινομάλλα χαμογελά. Ο ουρανός σκοτεινιάζει μα δεν είναι απειλητικός. Όπου να ’ναι βγαίνουν οι U2.
Στην εμφάνιση τους το πλήθος παραληρεί
Ο Edge είναι σε απόσταση αναπνοής. Θα παίξει επικεντρωμένος στην κιθάρα του πριν αρχίσει ένα μανιακό σπριντ στον κύκλο που περιβάλλει τη βασική σκηνή. Αυτά τα δύο τμήματα ενώνονται με γέφυρες που περιστρέφονται κατά 360° – εξ ου και το όνομα της τουρνέ.
Αθόρυβα, τα μέλη του συγκροτήματος παίρνουν τις θέσεις τους πίσω από τα όργανά
 
Μου είναι δύσκολο να μπω σε περιγραφές.. μου έχει μείνει εκείνο το χαμόγελο. Αναγεννάται κάθε φορά που αναπολώ εκείνες τις αναμνήσεις..
 
Setlist:
1. Breathe
όλοι στη θέση τους εκτός από Bono. ξεκινάνε οι πρώτες νότες. από το βάθος ο κοντοπίθαρος τρέχει φορτσάτος. η συναυλία μόλις ξεκίνησε. ο Bono με υπερβολική ενέργεια. κάτι θα σνίφαρε δε μπορεί
2. No Line on the Horizon
ήχος καλύτερος από κάθε συναυλία που έχω πάει
3. Get On Your Boots
αδιάφορο τραγούδι ωστόσο σίγουρα το live μοιάζει καλύτερο από αυτό του studio. Let me in the sound, let me in the sound
ο Edge σε κέφια. ο Larry με το πονηρό μειδίαμα τραγουδά. ο Adam κοιμισμένος. ο Bono ακόμα εκστασιασμένος
4. Magnificent
:)
5. Beautiful Day ending with Here Comes The Sun (George Harrison song)
το πλήθος έχει ήδη ζεσταθεί. εδώ είναι που φαίνεται πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο σημείο (εκτός των εκπλήξεων)
6. Mysterious Ways
η πρώτη έκπληξη.
7. I Still Haven’t Found What I’m Looking For
8. Angel Of Harlem Additional Information: With Fans playing the Instruments
o Bono σηκώνει στη σκηνή 3 τσογλάνια να παίξουν στα όργανα. ειδικά αυτός που παίρνει την κιθάρα τσογλάνι απτα λίγα
9. Stay(Faraway, So Close!) Additional Information: Tour debut for Stay, last time played on tour was 25 October 2001Tour debut for Stay
δεύτερη έκπληξη. αν και αναμενόμενο ήταν σίγουρα το highlight της βραδιάς
..”London, Belfast and Berlin” και στo Berlin ένα ολόκληρο στάδιο τραγουδά και χαμογελά.
10. Unknown Caller
υπέροχο τραγούδι. κόλλημα από το νέο τους album
11. The Unforgettable Fire
η πανοραμική σκηνή με τα leds αρχίζει να “απλώνεται” όπως θα φανεί στις φωτογραφίες
12. City Of Blinding Lights
για πολλούς το καλύτερο των u2 τα τελευταία 10 χρόνια
13. Vertigo Additional Information: snippet with She Loves You (The Beatles song)
ακόμαι σκέφτομαι ότι παίξανε το stay. στο vertigo δε θυμάμαι τίποτα
14. I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight Additional Information: remix version
15. Sunday Bloody Sunday
16. Pride (In The Name Of Love)
όλοι οι παράφωνοι τραγουδούμε
17. MLK
18. Walk On
«σήμερα θυμόμαστε την Aung San Suu Kyi»
Aνεβαίνουν επί σκηνής άτομα με μάσκες του προσώπου της Βιρμανής που έχει τιμηθεί με το βραβείο νόμπελ Ειρήνης και εδώ και 20 χρόνια της έχει επιβληθεί κατ’ οίκον περιορισμός. κλασσικά κόλπα
19. Where The Streets Have No Name
…
20. One
 
21. Encore:
 
21. Ultraviolet (Light My Way)
τρίτη έκπληξη ( για κάποιον που δεν ήξερε πάνω κάτω τη setlist από πριν ) πολλά συναισθήματα στον αέρα
22. With Or Without You
μόνο το σόλο του Edge αρκεί για το ταξίδι. χαμογελάμε όλοι
23. Happy BirthdayAdditional Information: Nelson MandelaNelson MandelaP
24. Moment of Surrender
για μένα το καλύτερο τραγούδι από το τελευταίο album
 
οι u2 χαιρετούν το πλήθος και το στάδιο αδειάζει..
δεν έχω πολλά λόγια..
παπατζιμ, τζέικομπ, μια κοκκινομάλα, μια διμετρη κοπελάρα ως εκεί ψηλά, ένας πολωνός και ένας κακός με πολλά μαλλιά κοιτιούνται μεταξύ τους..
αν έχεις να προσθέσεις κάτι, τα comments σε περιμένουν
 
καιρός να μοστράρουμε το φωτογραφικό μας υλικό
 








 
οι φωτογραφίες είναι πνευματική ιδιοκτησία της παρέας μας γιαυτό και είπα να τις προστατέψω με creative commons license


Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License
 
 

————————————————————————————————————————————–
κονκλουζιον 1: Αυτό που έζησα δε χωράει σε άλλες γραμμές
 
κονκλουζιον 2: 4 μέρες όλες κι όλες μέσα σε ένα δύσκολο καλοκαίρι κι όμως αρκετές για να φορτίσουν τις μπαταρίες μου καθώς επιστρέφω στη δουλειά

 
κονκλουζιον 3: all that you can’t leave behind
 
Πριν γυρίσω στην πατρίδα είχα ακόμη μια μέρα στην πρωτεύουσα της Γερμανίας..
μια μέρα που έκανα ακόμα παραπάνω sightseeing με νωπές τις αναμνήσεις τις συναυλίας
μια μέρα που επιτέλους μπόρεσα να δω 2 πρόσωπα που ανυπομονούσα να ανταμώσω.
θα μπορούσα να πω κι άλλα για πρόσωπα σαν αυτά..
αλλά δε χρειάζεται, αυτοί ξέρουν
ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο το Βερολίνο είναι γιατί η παρέα με την οποία ταξίδεψα και ο κάθε ‘ξεναγός’ ήταν πάντα καλοί σεφ. Μια καλή συνταγή, μια ακόμα καλύτερη γεύση
 
κονκλούζιον 4: αν..λέω αν τώρα.. υποθετικά μιλάμε τώρα.. αν χάσεις τη βαλίτσα σου στο Βερολίνο, μη τρομάξεις.
τι κιαν είναι μια πόλη τεραστίων διαστάσεων, ο επιμένων νικά.. υποθετικά πάντα μπορεί να την ξαναβρείς.
 
το παραέκανα.ατουταλερ
 
αν ήξερα καλά γερμανικά θα ήθελα ένα εράσμους σε εκείνα τα μέρη.
πολλά θα ήθελα αλλα δεν είναι του παρόντος
Περισσότερες εικόνες από Βερολίνο σε άλλο ποστ.
μέχρι τότεςςς, μπορείς να χαζέψεις μερικές από τα 2 προηγούμενα ταξίδια μου στου Μπερλιν τα μέρη εδώ κι εδώ.
 

/// dear guest, it seems you're a fresh breath here,,