when it all turns wrong
there’s no fault but mine

/// dear guest, it seems you're a fresh breath here,,

δεν έχει λόγια αυτό το ποστ, εσύ ξαναπάτα play κι εγώ πίσω στην εξεταστική μου
 

η ημέρα των Χριστουγέννων στα δικά μου μάτια περνά συνήθως απαρατήρητη
από την άλλη λέω να φορέσω κανά χριστουγεννιάτικο πουλόβερ και να σου ευχηθώ.
 
τα φετινά χριστούγεννα τα συνδέω με αυτό
Τhe Raveonettes – Christmas Song
αυτές τις μέρες ακούγοντάς το, δυναμώνω την ένταση μπας και μπω στο κλίμα.
και να που τα κατάφερα.νομίζω
 

 
να περάσεις όμορφα και απλά
μικρός κύκλος και ζεστή ατμόσφαιρα
και φτάνει με το πόκερ τα χαρτόμουτρα
καλές γιορτές
 

alors je viens de retourner
το Παρίσι σε 5 μέρες κατάφερε με θράσος να νικήσει στα σημεία το Βερολίνο
..και ναι δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ καθώς το αγαπημένο Βερολίνο ήταν και είναι πολλά
το παιχνίδι όμως πήγε στα πέναλτι και το Παρίσι κέρδισε.
 
Αν ήταν γυναίκα θα την έλεγες σίγουρα άτιμη, ύπουλη, καταφερτζού ή ακόμα καλύτερα..
μια “τσουράπω” με τρόπους και σαβουαρ βιβρ
.. μα πάνω απ’ όλα σαγηνευτική, τόσο που πεισμώνεις στη προσπάθεια να την ανακαλύψεις.
 
Δεύτερη φορά στη πρωτεύουσα των Γάλλων έχοντας δει τα βασικά τουριστικοειδή (και με ντουζίνες πτυχία γαλλικών στη πλάτη βεβαίως:  “ιτσι-κιτσι-γιαγια-τατα-βουλεβου-κουσέ-αβεκ-μουά”),
είχα την ευκαιρία να ζήσω σαν ντόπιος.. να τριγυρίσω στενά, να χαζέψω τέχνες (“τέχνη κάνουν οι ανθρώποι”), να φάω οτιδήποτε μου κινήσει την περιέργεια, να μπω σε μαγαζιά και μέρη που είναι απίθανο να ξεφυτρώσουν ποτέ σε Ελληνικό έδαφος και να πιω καφέδες στις πιο όμορφες τρύπες ….χωρίς ενοχλητικούς Γιαπωνέζους κι Αμερικάνους.
 
Είχα τη χαρά να αφεθώ στους αληθινούς ρυθμούς μιας πόλης που ντύνεται στα γιορτινά εν’ όψει Χριστουγέννων τη στιγμή που εσύ χαζεύεις τα συντριβάνια να παγώνουν καθώς βολτάρεις με -6°C.
Κοιμήθηκα ελάχιστα και σκάναρα όσα περισσότερα μπορούσα
 

 
Όταν τελειώνει καθετι όμορφο μελαγχολείς
αυτή τη φορά όμως το παράκανα και ξέρω το γιατί
 
φταίνε τα λημέρια που συνάντησα τυχαία και οι καθοδηγήσεις μιας frelon frivole,
φταίνε οι αμέτρητες φωτογραφίες (που μέσα στις γιορτές πρέπει να ξεσκαρτάρω),
είναι οι γεύσεις που -αν και ιδιότροπος- δοκίμασα (και κατόπιν χλαπάκιασα)
μα πάνω απ’ όλα είναι ο αέρας της πόλης..
μιας πόλης που ίσως αντικατοπτρίζει την Ευρώπη περισσότερο από κάθε άλλη πόλη.
ναι αυτό είναι, ο αέρας της.
όσο οι αναμνήσεις είναι ακόμα νωπές δε μου βγαίνουν περαιτέρω περιγραφές
 
Οι μελώ ιστορίες κόβονται απότομα με την επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα / καθημερινότητα.
Κάπου εδώ φανερώνω πως ξοδεύτηκαν σχεδόν όλα όσα έβγαλα από την καλοκαιρινή μου δουλεια και.. μεταξύ μας, χαλάλι. πρώτα Ελσίνκι και τώρα Παρίσι
Χαίρομαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. το είχα όνειρο να ταξιδέψω με δικά μου λεφτά
Χαίρομαι που η συντροφιά στο τελευταίο ταξίδι με κάνει ακόμα να χαμογελώ
Χαίρομαι που κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το ποστ γιατί φλυάρησα
 
κάποια στιγμή ίσως ακολουθήσουν φωτογραφίες, μέχρι τότεςςς, καλές γιορτές αναγνώστη:)
 

 
ισπαχαν – fruto5
 
Καταιγίς οξύτατης μορφής εσκέπασε την χώρα. Βράχοι ωρυόμενοι επέπεσαν κατά των πλατυγύρων λιμνών και το πονεμένο ψάρι σύρθηκε ως τον σταθμό των αναχωρητών. Εκεί δεν βρέθηκε καμιά βοήθεια γιατί το βέλασμα των μεγαλόσαυρων εσκόρπισε τα φτερουγίσματά του κι από δω κι από κεί και τα μανιτάρια περισιώπησαν τα πραγματικά γεγονότα στην περιιπτάμενη γαμήλιο πομπή των στεναγμών ενός νέου πλανήτου. Κατόπι δεν είχε τίποτε την ίδια σημασία. Η ησυχία δεν υπήρχε ως οντότης πραγματική. Ο όλεθρος εχαλιναγωγείτο από καμήλους. Οι κρόταφοι των νεκρών ανθούσαν. Τα λίγα περιστέρια εκοπίαζαν γιατί ο πολτός της λίμνης είχε σχηματίσει διώρυγα στο στενώτατο σημείο του περάσματός τους από χιλιόστομες ύβρεις καταπατημένες με γδούπο αλλοφροσύνης μανάδων και μικρών παιδιών ισχνότερων και από τα κόκκαλα νυχτερίδας.
~Ανδρέας Εμπειρίκος
 

 
κάποτε θα ξαναρχίσω να γράφω συχνότερα στο μπλόγκ μου
κάποτε θα μιλήσω για τον fruto5.
 
είσαι καλά?
σε λίγες μέρες θα πάω Παρίσι. το δεύτερο ταξίδι που θα γίνει με δικά μου λεφτά. τα λεφτά της δουλειάς του καλοκαιριού, it feels good.
κατα τ’άλλα τα περισσότερα πράγματα αυτόν τον καιρό πάνε στραβά, επιβεβαιώνω κάθε νόμο του Μέρφυ. και χαμογελώ.
ξέρεις ότι είμαι αισιόδοξος άνθρωπος κι ας τρέχω κι ας αγχώνομαι εύκολα.
είμαι καλά, ελπίζω και συ
ισπαχαν λοιπόν, περίεργο, κολλητικό τραγούδι.επιστρέφει στο ipod μετά από 2 χρόνια
 
P.s1:ξανα είδα το love actually πριν τις γιορτές δεν το κρύβω. και τραγουδώ στο μπάνιο “christmas is all around me” και δεν πειράζει..μάλλον.
P.s2: objectified, documentary film για το design. chef-d’œuvre